Zgodnie z "Polityką Transportową" system drogowy powinien utrzymywać harmonię układu komunikacyjnego oraz dążyć do równoprawności użytkowników ruchu: samochodów, komunikacji zbiorowej, rowerowej oraz pieszej.

Dla spełnienia warunków zrównoważonego rozwoju, konieczne jest nakładanie ograniczeń, osiąganie kompromisów, dokonywanie wyborów, a także kontrolowanie dostępności ruchu samochodowego do centralnych obszarów miasta.

Miasto posiada sieć drogowo-uliczną o strukturze mieszanej, z przewagą elementów promienisto-obwodnicowych, z wiodącą rolą III obwodnicy (powiązania międzydzielnicowe z pominięciem Śródmieścia) oraz zewnętrznym - także o charakterze obwodnicowym - układem autostrad (przenoszenie ruchu tranzytowego oraz rozrządzanie ruchu docelowo-źródłowego).

Wokół centrum wytworzyły się - zgodnie z rozwojem historycznym układu - pierścienie, lub ich elementy, spinające promienisty układ drogowy. Obwodnica I i II mają cechy kompletnego obwodu. Obwodnica III składa się tylko z fragmentów sieci.

Układ ten determinuje kierunki rozwoju systemu drogowego. Wewnętrzny ruch rozwija się pomiędzy największymi koncentracjami zabudowy mieszkaniowej i miejscami pracy. Zwraca uwagę stosunkowo proporcjonalny rozkład potrzeb przemieszczania się. Największe potoki ruchu mają kierunek wschód-zachód oraz północny-zachód i południowy-wschód. W zewnętrznych relacjach dominują kierunki: wschód-zachód i na południe.