Polityka parkingowa stanowi istotny element polityki komunikacyjnej i ważny instrument polityki przestrzennej miasta. Określa strefy płatnego parkowania i dopuszczalne, lub zalecane, wskaźniki parkowania w wyodrębnionych strefach zabudowy.

Rozwój systemu parkingowego rekomenduje opcję ograniczanej podaży miejsc parkingowych. Przestrzennie zróżnicowanie polityki parkingowej odnosi się nie tylko do stref strukturalnych miasta, lecz przede wszystkim do korytarzy dogodnej komunikacji zbiorowej.

Zasada strefowania parkowania ma za zadanie zapobiec zwiększeniu zatłoczenia ruchem obszarów centralnych, jak również zapobiegać degradowaniu systemu komunikacji zbiorowej.

Inwestycje parkingowe wewnątrz II obwodnicy miejskiej mają na celu przywrócenie pierwotnej funkcji istniejącym ciągom komunikacyjnym, tzn. ciągów pieszych z uzupełniającą rolą komunikacji publicznej. Ich przebudowa będzie ukierunkowana na eliminację parkowania przyulicznego, a nie na zwiększanie potencjału parkingowego obszaru.

Na terenie Krakowa przewidziano lokalizację parkingów działających w systemie P+R i pełniących funkcję integracji systemu drogowego z systemem komunikacji zbiorowej.

Ich funkcjonowanie polega przede wszystkim na możliwości przesiadania się na szybki lub klasyczny tramwaj, a także na: szybką kolej aglomeracyjną, lub autobus.

Parkingi zlokalizowano na zewnątrz obszaru, w którym spodziewane są znaczne utrudnienia w ruchu. Ich usytuowanie bezpośrednio przy ulicach klasy głównej, lub wyższej sprawia, że są z tych ciągów widoczne. Zadaniem parkingów tego typu jest przechwycenie samochodowego ruchu zewnętrznego i przekazanie jego pasażerów do systemu komunikacji zbiorowej. Taki system może liczyć na akceptację ograniczeń w dostępności samochodem do Śródmieścia i w parkowaniu w obszarze centralnym.